Refleksje związane z Forum Malarstwa Polskiego - Bogdan Wojtasiak  

Kilka nieśmiałych uwag o...

... dlaczego w ogóle to robimy?
Odpowiedzi są od dawna ustalone i od dawna niewystarczające. Ja mówię: wiem, co chciałbym zobaczyć, a czego nie zobaczę nigdy, jeśli nie spróbuję narysować, namalować. Ale to nie wszystko: spodziewam się spotkać w swoim obrazie coś, o istnieniu czego do tej pory nie wiedziałem.

Sztuka to szukanie partnera, to nie tylko człowiek, ale wszystko, co nas otacza.

Sądzimy, jesteśmy pewni, że stwarzamy swój własny świat. Że ten świat kogoś zainteresuje. Pozwoli inaczej rozejrzeć się dookoła. Skąd to zaufanie? Bowiem inaczej cała nasza praca nie miałaby sensu, poza indywidualną pasją, która ogarnęła nas i podporządkowała sobie nasze życie. Skazani jesteśmy na samych siebie, na własne klęski, na olśnienie fałszywe i to prawdziwe, dające radość i szczęście.

Ciągłe szukanie, niedosyt, zaczynanie od nowa, od początku, jak to się robi, po to, by zostawić, by stworzyć wolny teren dla wyobraźni.

"... smak błędów ..."
Mówi się o perfekcji, a mnie fascynuje smak błędów. Spiętrzenie tych błędów tworzy własną siłę, która daje obrazowi wyraz. To ja je akceptuję, to mnie stają się posłuszne i dają...

Ciągle się mylę, nie trafiam, walczę z płótnem - moim przyjacielem i wrogiem jednocześnie. Jesteśmy w tym sami - on i ja.

11 września 2001 roku - Lesko
Obraz - "kontakt z rzeczywistością szczęśliwszą". Są momenty, kiedy wyczuwamy, że cała formalno-racjonalna warstwa obrazu pozostaje tylko środkiem nośnym dla pokazania impulsów duchowych i kontaktów z rzeczywistością szczęśliwszą i bardziej istniejącą od naszej chwiejnej i wiecznie zagrożonej rozkładem rzeczywistości ludzkiej.

Narzędzia, jakimi posługujemy się, są istotnie prymitywne - kij z przytwierdzoną na końcu kępką szczeciny, prostokątny kawałek płótna, deska, pigmenty i nie zmieniły się one od stuleci, podobnie jak ciało i natura ludzka.
Moje zadanie polega na godzeniu człowieka z otaczająca rzeczywistością i dlatego nieustannie powtarzam nieskończoną ilość razy niebo, ziemię, wodę, portrety ludzi - cały ten kramarski kosmos, bo w nim czuję się bezpiecznie i szczęśliwie.

Bogdan Wojtasiak, Poznań, 20.01.2001